Dugo at Luha - [Short Story]

"Di mo kayang turuan ang puso ko!". Ito ang huling katagang tumatak sa aking isipan. Parang bangungot na walang katapusan pero ito ang realidad. Magkasama kami sa kwarto habang nag-uusap.


"Mahal mo na ba?" tanong ko sa kanya.

"Oo, mahal ko na siya"

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Ni hindi ko alam ang gagawin ko ko sa kanya. Huminga ako ng malalim... Nag-isip...Pinakalma ang sarili sa mga nalaman ngayong gabi.

"Nakita ko ang mga bagay na nawala sayo, mabait siya. Lagi mo lang pinapasama ang loob ko".

Naisip ko, "bakit di mo sinabi sakin agad". "bakit naghanap ka ng iba". Ang daming lumalabas na katanungan sa aking isipan. Lahat ng tanong ay namumunga din ng panibagong tanong.

"Kelan pa kayo?"

"Noon Marso pa, nang umuwi ako sa Quezon. Batchmate ko siya noong highschool. Sabi niya crush niya ako dati, crush ko siya dati."

Matagal na ang aming relasyon ni Sonia, mahigit 3 years na din kami. Sa isang iglap mawawasak lang ng 3rd party. Hindi ko inaasahan na siya pa ang gagawa ng ganun.

"Di ko alam kung pano ko sasabihin sayo..."

Pinapunta ko siya sa aking kwarto para pag-usapan ang lakad namin sa makalawa papuntang Paris. Balak ko siya pakasalan dun. Ang alam niya lang ay gagala kami dun. Balak ko siya sorpresahin . Nakaset-up na ang lahat, mula sa pagbaba ng eroplano, sa kakainan namin restaurant at pupuntahang mga simbahan. Kami na lang ang kulang para mabuo ang magandang kwento ng pagmamahalan namin.

"Akala ko kasi hindi mo na ako mahal, hindi mo na ako tinetext, tinatawagan o pinapupunta sa bahay mo."

Hindi ako umimik. Kung alam niya lang ang mga ginawa sa mga nakalipas na linggo. Nagplano ako at naghihintay ng tamang panahon. Kahit ganito ang natunghayan ko, mas pinili ko pa din ang ilihim ang plano.

Kung matagal na sila habang kami pa, ibig sabihin nagkasama na sila. Iyon ang tumakbo sa isip ko. Naglakas loob ako itanong sa kanya yun.

"Sonia, may nangyari na ba sa inyong dalawa, i mean yun ginagawa natin?"

Dahan dahan siyang tumingin sa aking at kita ko ang awa sa kanyang mga mata, sabay sambit na.

"Oo"

Gumuho ang aking mga pangarap, parang kinain ako ng lupa at niluwa ng bulkan sa aking pagkakarinig. Masakit at halos hindi na ako makahinga. Tumulo na lang aking luha at tumalikod sa kanya. Ayoko makita niya akong umiiyak. Niyakap niya ako nang mahigpit kasabay ng pagkasabi ko

"Bakit! Bakit! Bakit!"
"Kasalanan ko to"
"Gago ako"

Lahat ng iyon ay pabulong. Sa lahat ng bigat at sakit, wala na yatang titindi sa sakit na aking pinagdadaanan.

Niyakap ko na lang muna siya habang umiiyak. Nagpakalma ulit na parang walang nangyari.

"Tara na, tulog na tayo"

Naluluha kaming humiga sa aking kama. Mahigpit pa ang aking pagkakayakap sa kanya.

Lumipas ang ilan minuto ngunit para sa akin tumigil na ang oras . Hindi ko na namalayan na nakatulog siya samantalang ako tulala sa mga nalaman ngayon. Sumakit ulit ang aking puso noong naalala ko. Sinubukan ko tumayo para pumunta sa banyo. Dahan dahan ako tumayo para hindi siya magising. Mahimbing ang kanyang pagkakatulog. Hindi alintana ang sakit o ano ang nangyari ngayong gabi.

Agad akong humarap sa salamin at tinignan ang aking sarili. Bumuhos ang luha ko at humagulgol ang iyak ko kapag naaalala ko.

"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"

Paulit ulit na naririnig sa tenga ko. Masakit, mabigat. Hindi ko kaya. Sobra pagkalungkot at hirap ang nararamdaman ko hanggang sa mga sandaling ito.

Halos lahat bumalik, simula nun nagkakilala kami, magkasama kami, naghaharutan. Ang matamis niyang ngiti at halik na hinahanap hanap ko. Mga malalambot niyang palad na lagi ko hinahawak-hawakan. Ang kanyang mahaba at mabangong buhok na tumatapik sa kanyang maamong mukha. Lahat iyon bumabalik.

"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"

Pati ang sinabi niya kanina, bumalik muli. Hindi ko maiwasang umiyak muli.

Muli ko inaayos ang aking sarili para bumalik sa kama, baka makahalata na siya Sonia na wala ako dun. Sa aking paglabas, nakita ko ang isang blade cutter sa isang mesa. Tinignan at kinuha. Hindi ko alam kung bakit ito na kinuha ko sa halip na bimpo.

Sa kama mahimbing siyang natutulog, napangiti ako. Kahit tulog, umiibabaw pa din ang kanyang kagandahan. Nagsimula ulit akong maluha..

"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"


Lumapit ako sa kanya habang tumutulo ang aking mga luha. Naupo sa tabi at nakatitig sa kanya.

"Oo, may nangyari na sa amin"
"Oo, may nangyari na sa amin"

Nilabas ko ang blade cutter mula sa aking bulsa. Hanggang sa huling sandali, ginawa ko pa din siyang mahalin at tanggapin kung ano meron siya. Gumalaw ang aking kamay patungo sa aking leeg.

"Sonia, hindi ako kasing tibay mo, patawarin mo ako".

Dama ko ang linyang gumuguhit sa aking leeg. Malalim. Pero mas dama ako ang sakit mula sa baba ng aking leeg, ang puso ko.

"Mahal kita". napapitik na lang ako ng mga sandaling iyon. Masarap at maginhawa sa pakiramdam.
Bawat guhit, nawawala ang sakit.
Bawat sakit, gumagaan
Hanggan sa wala na akong maramdaman